Jeszcze jedno kompendium.
CZĘŚĆ I: TECHNIKA ZŁOCENIA WODNEGO (WATER GILDING)
1. WPROWADZENIE I WERYFIKACJA TECHNIKI
Złocenie Wodne (Water Gilding), w języku włoskim Doratura a guazzo / a bolo, we
francuskim Dorure à la détrempe / à l'eau, a w niemieckim Glanzvergoldung /
Polimentvergoldung, jest uznawane za najwyższą formę sztuki pozłotniczej. W
odróżnieniu od złocenia olejnego (Oil Gilding, Wł. Doratura a missione, Fr. Dorure à la
mixtion, Niem. Ölvergoldung / Anlegevergoldung), które daje powierzchnię matową
lub satynową, złocenie wodne umożliwia uzyskanie idealnie gładkiego, lustrzanego
połysku o głębi niemożliwej do osiągnięcia innymi metodami. Jest to proces
fizykochemiczny, w którym niezwykle cienkie płatki złota (zazwyczaj 23-24 karaty) są
nakładane na powierzchnię pokrytą tradycyjnym gruntem kredowo-klejowym, a
następnie aktywowane roztworem wody i alkoholu. Kluczowym elementem jest
pulment, zwany bolusem (Wł. Bolo, Fr. Bolus / Assiette, Niem. Poliment / Bolus) –
specjalna glinka, która po zwilżeniu tworzy mikroskopijnie gładką, lekko tłustą
powierzchnię, umożliwiającą przywarcie złota. Po wyschnięciu złoto jest polerowane
agatem, co nadaje mu charakterystyczny, nieosiągalny w inny sposób blask. Technika
ta jest historycznie zakorzeniona w starożytnym Egipcie, ale swój szczyt osiągnęła w
średniowiecznej i renesansowej Europie, zwłaszcza we Włoszech (Siena, Florencja) i
Francji (prace w Wersalu). Zweryfikowana definicja opiera się na kursach online
uznanych pozłotników z Włoch, Francji i USA oraz programach akademickich
Accademia di Belle Arti we Florencji i École Boulle w Paryżu.
I tak dalej i tym podobne. Warto.
